W Akademii wziąłem na warsztat własny dom – na działce obok miejsca, w którym dziś mieszkam, z widokiem na Karkonosze i Mały Szyszak. Chciałem, żeby był zaprojektowany dokładnie tak, jak uważam, że powinno się projektować. Dom ma pomieścić naszą dużą rodzinę: na poddaszu jest pięć sypialni, w tym cztery dla dzieci, a na parterze cała strefa dzienna z dużym przeszkleniem od południa.
Na tej działce miałem już projekt z pozwoleniem na budowę. Pierwszym przełomem była decyzja, żeby go odłożyć i zaprojektować dom od nowa – zgodnie z zasadami projektowania pasywnego. Budynek obróciłem najszerszą elewacją i połacią dachu na południe, żeby łapać zyski słoneczne i ograniczyć straty od północy. Postawiłem na technologię, którą znam z budowy: ściany z bloczków silikatowych, które dobrze akumulują ciepło, na ciepłej płycie fundamentowej, i stolarkę dobraną według PHPP, montowaną w warstwie ocieplenia.
Drugim przełomem był dach. W tradycyjnym dachu krokwiowym na styku krokwi z murłatą zawsze zostaje miejsce na zaledwie kilkanaście centymetrów izolacji. Zastosowałem więc dach na wiązarach kratowych z 50 cm izolacji – na styku z wieńcem ściany kolankowej mam 33 cm ocieplenia, więcej niż w ścianie. Ścianę szczytową powyżej poziomu sufitu zaprojektowałem jako lekki ruszt drewniany z płytą OSB i 30 cm styropianu, dzięki czemu izolacja stropu łączy się bezpośrednio z izolacją ścian – bez przerwy i bez mostka.
Trzecim przełomem było podejście do wentylacji. Przy gromadce dzieci podcinane drzwi oznaczają dużo hałasu w całym domu, dlatego szukam rozwiązania, które pogodzi świetny bilans energetyczny z ciszą w sypialniach. W PHPP sprawdzam, ile izolacji trzeba dołożyć, by zwiększyć wydajność rekuperacji bez utraty standardu. Do tego piec kaflowy w kuchni – niezależne źródło ciepła na zimowe przerwy w dostawach prądu – i spiżarnia wkopana w naturalną skarpę, dostępna prosto z salonu.