Anna Ostańska
Jestem konstruktorką i certyfikowaną projektantką budynków pasywnych, a na Politechnice Lubelskiej uczę przyszłych inżynierów i architektów. Mam za sobą kilkanaście termomodernizacji. Patrzę na budynek jednocześnie oczami projektantki, która chce zrobić wszystko, i inwestorki, która pyta, czy to ma sens – a odpowiedź zawsze sprawdzam liczbami.
Lublin, Miłocin
ukończyła:
Akademię Budownictwa Zeroemisyjnego
kilka słów O MNIE
Jestem konstruktorką, nie architektką – dlatego do projektowania podchodzę bardzo technicznie. Na co dzień pracuję na Politechnice Lubelskiej i uczę studentów, a równolegle projektuję, konsultuję i prowadzę własne realizacje. Jestem certyfikowaną projektantką budynków pasywnych i mam za sobą kilkanaście termomodernizacji.
Studentom powtarzam, że szczelność i ciągłość izolacji to podstawa, a sam projekt nie wystarczy – potrzebny jest też porządny nadzór na budowie. Na własnej budowie łączyłam role projektantki, inwestorki i kierowniczki, więc wiem, jak wygląda rozmowa z wykonawcą, który słyszy „nigdy tak nie robiliśmy”.
NAJWIĘKSZE WYZWANIE TEGO PROJEKTU
W budynku modernizowanym nie wybiera się ustawienia na działce – trzeba pracować z tym, co jest. Wyzwaniem było znalezienie działań, które dadzą największy efekt przy rozsądnych kosztach, w domu, który już raz przeszedł bardzo dobrą termomodernizację.
Pomogła mi babcina zasada na zimę: suche stópki, szalik na szyi i czapka na głowie. W PHPP „stópki”, czyli ocieplenie stropu piwnicy, dały 19% mniej energii na ogrzewanie, a „szalik”, czyli docieplenie ścian, usunięcie mostków i uszczelnienie – kolejne 15%. Sama wentylacja z odzyskiem ciepła to około połowy zapotrzebowania – bez niej budynek nie mieści się w EnerPHit, z nią spełnia go bez problemu. Kanały poprowadziłam nieużywanymi przewodami kominowymi i zastosowałam dysze dalekiego zasięgu, więc niemal bez kucia.
Przed Akademią
Pierwszą termomodernizację domu rodzinnego przeprowadziłam z mężem już w latach 2011–2012. Dom zbudował w 1969 roku dziadek mojego męża i mieszkały w nim już cztery pokolenia. Ocieplenie ścian 20 cm styropianu, okna montowane w warstwie ocieplenia z izolowanymi roletami zewnętrznymi, nowy, ocieplony dach w miejscu nieogrzewanego strychu oraz obcięcie balkonów, które były poważnymi mostkami termicznymi – w ich miejscu powstała oranżeria, dziś ulubione miejsce rodzinnych spotkań. Zużycie energii spadło z 349 do niecałych 70 kWh/(m²•rok), czyli o 80%, a rachunki o połowę. W 2012 roku ściany i okna osiągnęły poziom wymagany dopiero przez WT 2021.
Do Akademii przyszłam z zamiarem przeliczenia swojego marzenia – nowego, parterowego domu pasywnego. Wtedy córka zapytała: „Mamo, ten dom ma potencjał, nie widzisz go?”. Postanowiłam to sprawdzić.
Projekt przełomowy
Drugie życie domu z 1969 roku – termomodernizacja w Miłocinie.
Swoją prezentację zatytułowałam „Projektant chce wszystko, inwestor pyta o sens”. Tym razem byłam w obu rolach naraz – projektowałam dom, który sama sfinansuję, zrealizuję i w którym będę mieszkać. Celem był standard EnerPHit, czyli certyfikowany standard pasywny dla budynków modernizowanych.
Co zmieniło się po tym projekcie
Każdą decyzję mogę dziś pokazać w liczbach – nie tylko energetycznych, ale i finansowych. Policzyłam, że najlepszą inwestycją w drugim etapie jest dach, strop piwnicy i rekuperacja, a w trzecim – fotowoltaika, bez której pompa ciepła się nie obroni. Sprawdziłam też wariant z kredytem i z gotówką. Zwrot w perspektywie 19–27 lat to dla mnie dobry wynik, bo zdrowia, czystego powietrza i komfortu życia nie da się przeliczyć na złotówki.
Projekt potwierdził też, że każdy budynek jest inny. Nie da się zrobić jednej listy kontrolnej dla wszystkich termomodernizacji. Jeśli dom jest zawilgocony, zaczynamy od suchych stópek, a dopiero potem docieplamy.
Jak pracuję dziś
Projektuję i konsultuję jako konstruktorka, a każdą termomodernizację sprawdzam w PHPP – od przegród, przez szczelność, po wentylację i źródło ciepła. Szukam rozwiązań, które dają najwięcej przy najmniejszej ingerencji w istniejący budynek. Planuję testy szczelności na etapie stanu surowego, bo wtedy najłatwiej wyłapać nieszczelności. Tego samego uczę studentów.
Dlaczego pasywnie?
Bo warunki techniczne to tylko dolna granica – projektowanie „na poziomie stópek”. Ja chcę projektować na poziomie oczu. Już w 2012 roku mój dom spełniał wymagania, które weszły w życie prawie dziesięć lat później.
Jeśli chcemy być dumni z tego, co projektujemy, to wytyczne są tylko punktem wyjścia, a to, żeby zaprojektować coś lepiej, zależy wyłącznie od nas.
A pytanie mojej córki ma już odpowiedź: ten dom nadal ma potencjał – i potwierdzają to liczby.
partnerzy medialni, którzy zaufali nam w poprzednich edycjach:
znajdź swojego architekta
napisz do niego i realizuj swoje marzenia...
Baza Architektów to zestawienie osób, które ukończyły programy Akademii Budownictwa ZEROemisyjnego i Pasywnego M2.
Obecność w Bazie potwierdza udział w programie i zdobytą u nas wiedzę o projektowaniu budynków pasywnych i zeroemisyjnych. Nie jest jednak certyfikatem ani gwarancją jakości usług konkretnej pracowni. Opisy, zdjęcia i dane kontaktowe przygotowujemy razem z architektkami i architektami i dbamy o ich rzetelność, ale część informacji może się z czasem zmienić. Wybór projektanta, zakres współpracy, wycena i umowa to sprawa między Tobą a pracownią. Pasywny M2 nie jest stroną tej umowy i nie odpowiada za jej przebieg ani efekty.
Zachęcamy do rozmowy z kilkoma osobami, obejrzenia ich realizacji i wyboru kogoś, z kim dobrze Ci się współpracuje.
Masz pytania o Bazę albo chcesz zgłosić nieaktualne dane? Napisz do nas.
Napisz do nas – chętnie pomożemy podjąć najlepszą decyzję.© 2025 Akademia Budownictwa Zeroemisyjnego. Wszelkie prawa zastrzeżone.
[Regulamin] | [Polityka prywatności]