Podczas Akademii postawiłam sobie wyzwanie: moi znajomi kupili gotowy projekt katalogowy parterowego domu i rozpoczęli budowę. Sprawdziłam, czy na tej samej działce, z tymi samymi oczekiwaniami, da się zaprojektować ich dom lepiej – w standardzie pasywnym – i ile zmian to wymaga.

Założenia były jasne: wygodny dom parterowy dla rodziny 2+2 z dziećmi w wieku szkolnym, nie za duży, z garażem dwustanowiskowym, dwoma równorzędnymi pokojami dla dzieci, osłonięciem od sąsiada od zachodu i zdrowym mikroklimatem bez wilgoci i skraplania na oknach. Działka na terenie wiejskim, około 43 na 18 metrów, ma dłuższy bok wzdłuż drogi od północy, a od południa otwiera się na pola. Plan miejscowy wymagał symetrycznego dachu dwuspadowego.

Przesunęłam budynek jak najbliżej drogi od północy, otworzyłam go dużymi przeszkleniami na południe i wschód, a wszystkie trzy sypialnie – przy zachowaniu liczby i wielkości pomieszczeń z projektu wyjściowego – znalazły się od południa. Garaż wysunęłam poza obrys części ogrzewanej, tak by osłaniał dom od zachodu. Izolację poprowadziłam nad pomieszczeniami, bez ogrzewanego strychu, a ławy fundamentowe zastąpiłam płytą fundamentową ocieploną od spodu i z boków, w ciągłości z izolacją ścian. Zaprojektowałam ciągłą warstwę szczelną, ciepły montaż okien w warstwie izolacji i wentylację mechaniczną z odzyskiem ciepła.

Projekt osiągnął standard pasywny bez rezygnacji z funkcjonalnych oczekiwań inwestorów i bez radykalnej zmiany charakteru domu – bryła, materiały i kolorystyka pozostały zbliżone do projektu wyjściowego. Do wentylacji mechanicznej udało mi się przekonać znajomych także w domu, który już budują.