Bryła, która się nie domykała – pracownia rękodzielnicza w Pakości.

Zaprojektowałem siedzibę lokalnej pracowni rękodzielniczej w Pakości na Kujawach – miejsce pracy właścicielki, warsztatów i spotkań. Inwestorka chciała budynku ekonomicznego w budowie i w utrzymaniu, energooszczędnego i komfortowego, a przy tym spójnego z ideą jej pracowni: szacunkiem dla środowiska i naturalnych materiałów. Budynek miał też być atrakcją dla gości i jednocześnie zachować charakter domu – tak, żeby uczestnicy czuli się jak u siebie, a w przyszłości mógł pełnić funkcję w pełni funkcjonalnego domu dla rodziny.

Wyszedłem od prostej, spokojnej bryły na kształt wiejskiej stodoły. Obliczenia w PHPP pokazały, że od południa jest za mało przeszkleń, żeby budynek zbilansował się energetycznie. Zaprojektowałem więc lukarnę otwartą na południe – doświetliła poddasze, dała duże okno od strony słońca i nadała bryle charakteru. Drugą zmianą było zwiększenie izolacji ścian z 30 do 35 cm styropianu grafitowego. Dopiero obie decyzje razem pozwoliły osiągnąć standard pasywny.

Budynek cofnąłem maksymalnie do północnej granicy działki, a większość okien i połać dachu zwróciłem na południe – to rozwiązanie, które nie kosztuje inwestorki ani złotówki, a daje realne zyski energetyczne. Dach jest od razu przygotowany pod fotowoltaikę. Materiały dobrałem świadomie spośród najprostszych i najłatwiej dostępnych: ściany z bloczków silikatowych, dach drewniany na belkach dwuteowych STEICO z wełną mineralną, wentylacja mechaniczna z odzyskiem ciepła i powietrzna pompa ciepła. Standard pasywny nie musi oznaczać egzotycznych technologii.

Porównałem też ten sam budynek z wersją spełniającą jedynie minimalne wymagania WT 2021 – z gorszą izolacją, standardowymi oknami, słabszą szczelnością i wentylacją grawitacyjną. Wersja pasywna potrzebuje 2,5 raza mniej ciepła, co przy cenie 0,98 zł/kWh daje około 150 zł oszczędności miesięcznie na samym ogrzewaniu.