W Akademii pracowałam na realnym projekcie: dom dla czteroosobowej rodziny w południowej dzielnicy Zielonej Góry. Klienci przyszli z gotowym projektem z internetu. Najpierw przekonałam ich do projektu indywidualnego, a potem – rozmowami, analizami i liczbami – do rozwiązań charakterystycznych dla standardu pasywnego.
Działka była bardzo korzystna: od południa ogródki działkowe, więc bez zacienienia, a działka obok należy do inwestorów. Salon w układzie litery L otworzyłam szeroko na południe, a kuchnię – zgodnie z życzeniem klientów – ukryłam przed wzrokiem gości. Garaż wyprowadziłam z bryły i dostawiłam do ocieplenia domu jako osobną konstrukcję, a na jego dachu powstał taras. Dom stoi na ocieplonej płycie fundamentowej, a wiązary dachowe pomieściły grubą warstwę izolacji. Na tarasie zaprojektowałam stałą konstrukcję na żagiel, który latem daje cień, a zimą nie zabiera słońca.
W PHPP projekt osiągnął standard pasywny – niecałe 15 kWh/(m²•rok) – bez ryzyka przegrzewania, a dach bez okien jest gotowy na fotowoltaikę. Do pozwolenia na budowę trafiła wersja wysoko energooszczędna, bardzo bliska tego wyniku.
Momentem przełomowym było dla mnie usłyszeć od klientów: „Monika, to ty się na tym znasz – powiedz nam, co mamy wybrać”. Przy wentylacji mechanicznej zaczynaliśmy rozmowę z zupełnie innych stanowisk, a kończyliśmy ją tym, że klienci kiwali głowami i mówili: zróbmy tak, jak rekomendujesz.Dziś wiem, że wiedza daje pewność – a pewność buduje zaufanie.