Swoim projektem w Akademii wybrałam celowo bardzo trudny przypadek. „Dom z Widokiem” to rezydencja o powierzchni około 530 m² na nachylonej działce z panoramicznym widokiem na jezioro i pasmo Beskidu Żywieckiego. Inwestorowi zależało na reprezentacyjnej, niemal 100-metrowej strefie dziennej z ogromnymi przeszkleniami skierowanymi na północny zachód – dokładnie tam, gdzie rozciągał się najpiękniejszy krajobraz. Budynek podzielony jest na trzy strefy: reprezentacyjną, rekreacyjną (z sauną, siłownią i strefą wellness) oraz prywatną, przeznaczoną dla wielodzietnej rodziny i przyszłych pokoleń.
Zamiast rezygnować z marzeń inwestora, przeanalizowałam ukształtowanie terenu, zacienienie, orientację względem stron świata i bilans zysków i strat energetycznych. Kluczowe okazało się świadome „złamanie” bryły: otworzyło panoramę od jeziora aż po Babią Górę, a jednocześnie dało ściany od południowego wschodu i południowego zachodu, na których przeszklenia zbilansowały straty okien północno-zachodnich. Dzięki odpowiedniemu rozmieszczeniu funkcji i przeszkleń oraz precyzyjnym decyzjom materiałowym osiągnęłam 12,9 kWh/(m²•rok) – przy zachowaniu wszystkich założeń funkcjonalnych inwestora, bez niepotrzebnych kosztów i bez kompromisów po stronie użytkownika.
Liczby mówią same za siebie: ten sam dom zaprojektowany według obowiązujących norm potrzebowałby około 70 kWh/(m²•rok). Wersja pasywna oznacza około 5,5 raza mniejsze zapotrzebowanie na ogrzewanie i chłodzenie – zamiast 11–14 tys. zł rocznie inwestor zapłaci 2–3 tys. zł.
Ten projekt potwierdził, że nawet w nieidealnych warunkach można projektować budynki o bardzo wysokiej jakości.