W ramach Akademii zaprojektowałam drugi dom – parterowy, dla dwóch osób, na „wygodną starość” – od pierwszej kreski zgodnie z zasadami budownictwa pasywnego, w bardzo zbliżonej lokalizacji i w piątej, najzimniejszej strefie klimatycznej.

Plan miejscowy wymagał prostej, prostokątnej bryły ustawionej wzdłuż drogi, więc o zyskach decydowały okna: przeważają przeszklenia fix od południowego wschodu i południowego zachodu, a od północy jest tylko niewielkie okno w kuchni. Dom stoi na płycie fundamentowej (U = 0,078), ściany mają U = 0,067, a dach 0,049. Powierzchnia ogrzewana to 123 m², a zapotrzebowanie na ciepło do ogrzewania – 15 kWh/(m²•rok). Pracownia ceramiczna trafiła do osobnego budynku garażu.

To porównanie dwóch budynków – jednego „ulepszanego” i drugiego projektowanego od zera – było dla mnie ogromną lekcją. Zobaczyłam, jak wiele decyzji wpływa na koszty budowy i użytkowania oraz jak bardzo opłaca się projektować pasywnie od samego początku.

Momentem przełomowym była dla mnie także refleksja nad tym, czego naprawdę chcę jako użytkowniczka domu – i że nie zawsze najprostsza energetycznie bryła musi oznaczać najlepsze rozwiązanie życiowe. W moim domu zostawiłam nieogrzewaną, zadaszoną przestrzeń z kominkiem i szklanymi drzwiami – najfajniejsze miejsce w domu, z którego można korzystać cały rok. Pasywność nie polega na rezygnacji z marzeń, ale na ich mądrym osadzeniu w realiach.