Jestem architektką, która do budownictwa pasywnego doszła świadomie — przez doświadczenie, obserwację i potrzebę większego sensu w projektowaniu.

Moja droga zawodowa nie była liniowa. Przez kilkanaście lat pracowałam za granicą oraz współprowadziłam firmę wykonawczo-projektową w branży metalowej. To był czas intensywnej nauki materiału, detalu, technologii i odpowiedzialności za realne wykonanie. Tam zrozumiałam, że projekt nie kończy się na rysunku — on dopiero zaczyna się na budowie.

Powrót do architektury był decyzją dojrzałą i bardzo świadomą. Wiedziałam, że jeśli wracam, to chcę projektować inaczej. Głębiej. Odpowiedzialniej. Z większym wpływem.

Budownictwo zeroenergetyczne pojawiło się w moim życiu w momencie, kiedy szukałam swojej specjalizacji i kierunku, który będzie spójny z moimi wartościami. Od zawsze ogromne znaczenie miała dla mnie przyroda, przestrzeń, relacja człowieka z otoczeniem. Dla mnie architektura nie jest tylko tworzeniem formy — jest kształtowaniem środowiska życia.

W projektowaniu pasywnym odnalazłam trzy rzeczy, które są mi szczególnie bliskie:

Po pierwsze – logikę i porządek.

Po drugie – odpowiedzialność za konsekwencje decyzji.

Po trzecie – realny wpływ architekta na komfort i przyszłe koszty użytkowania budynku.

Nie interesuje mnie „dokładanie technologii”. Interesuje mnie świadoma bryła, właściwa orientacja, przemyślana struktura budynku. Wiem, że to właśnie te pierwsze decyzje decydują o wszystkim.