Projekt, nad którym pracowałam w trakcie Akademii Budownictwa Zeroemisyjnego, był dla mnie momentem, w którym teoria zaczęła realnie łączyć się z praktyką. Był to projekt domu jednorodzinnego, w którym kluczowe stało się uporządkowanie całego procesu projektowego — od pierwszych decyzji koncepcyjnych, przez bryłę i układ funkcjonalny, aż po detale techniczne.

Największym wyzwaniem było zachowanie spójności:

żeby rozwiązania energooszczędne nie były dodatkiem „na końcu”, ale naturalną konsekwencją wcześniejszych decyzji. Praca nad projektem uświadomiła mi, jak bardzo pasywność opiera się na logice i konsekwencji, a nie na skomplikowanych technologiach.

Momentem przełomowym było dla mnie zestawienie własnych założeń projektowych z realnymi przykładami budynków pasywnych, które zobaczyłam m.in. podczas wyjazdu studyjnego do Wiednia. Wejście do gotowych obiektów, zobaczenie detali, rozwiązań materiałowych i sposobu użytkowania przestrzeni sprawiło, że pasywność przestała być „ideą”, a stała się konkretnym, możliwym do wdrożenia standardem.

Ten projekt zmienił moje podejście do pracy. Dziś wiem, że kluczową rolą architekta jest prowadzenie inwestora przez proces — spokojnie, krok po kroku — i dbanie o to, by założenia projektowe nie rozmyły się na etapie realizacji. Każdy kolejny projekt traktuję jako system zależnych od siebie decyzji, które razem budują komfort, trwałość i jakość architektury