Mój projekt przełomowy to dom jednorodzinny na Suwalszczyźnie, w wymagających warunkach klimatycznych północno-wschodniej Polski. Wąska działka o powierzchni 753 m² wznosi się od południa, a od północy i wschodu otacza ją las iglasty. Miejscowy plan narzucał dach dwuspadowy o nachyleniu co najmniej 40 stopni i kalenicę równoległą do frontu działki.

Inwestorzy chcieli tradycyjnej bryły z trzema kondygnacjami – piwnicą, parterem i poddaszem użytkowym – z wydzieloną klatką schodową, otwartą częścią dzienną oraz tarasem i oknami z widokiem na las. Wszystkie te założenia udało mi się pogodzić ze standardem pasywnym: zapotrzebowanie na ciepło do ogrzewania w PHPP wyszło poniżej 15 kWh/(m²•rok), przy powierzchni ogrzewanej 201 m².

Największym wyzwaniem było zachowanie spójności: żeby rozwiązania energooszczędne nie były dodatkiem „na końcu”, ale naturalną konsekwencją wcześniejszych decyzji. Standard pasywny był fundamentem koncepcji – projekt zaczęłam od analizy usytuowania względem stron świata, zysków słonecznych i ochrony przed stratami ciepła.

Ważnym uzupełnieniem było zestawienie własnych założeń projektowych z gotowymi budynkami pasywnymi, które zobaczyłam m.in. podczas wyjazdu studyjnego do Wiednia. Wejście do tych obiektów, zobaczenie detali, rozwiązań materiałowych i sposobu użytkowania przestrzeni potwierdziło, że to konkretny, możliwy do wdrożenia standard.