Mój pierwszy dom pasywny zaprojektowałam dla młodej pary, która przyszła z pozornie „zwykłymi” oczekiwaniami: chciała niedużego, zdrowego i taniego w utrzymaniu domu – około 140 m² dla trzech–czterech osób – na działce nad Motławą, w gdańskiej Olszynce, blisko Starówki. Mogłam im jasno powiedzieć: „Tak naprawdę chcecie domu pasywnego” – i spokojnie wytłumaczyć, co to oznacza w praktyce. Namawiać ich nie musiałam.
Działka była pełna ograniczeń: nad nią przebiega linia wysokiego napięcia, obligatoryjna linia zabudowy wyznaczała ścianę 7 metrów od północnej granicy, a sąsiedni budynek zimą zacienia elewację południową mniej więcej do godziny 14–15. Klienci nie chcieli dużych okien w salonie od strony sąsiada, więc zyski słoneczne znalazłam gdzie indziej – w dużym oknie na klatce schodowej od południa, które domyka bilans.
Obliczenia w PHPP prowadziłam na indywidualnych danych klimatycznych dla Gdańska, a nie na danych dla najbliższej stacji standardowej. Wynik 14 kWh/(m²•rok) osiągnęłam zabiegami architektonicznymi – układem bryły, rozmieszczeniem okien i doborem szyb – zamiast dokładania izolacji, a więc bez podnoszenia kosztów inwestycji.
Na życzenie klientów elewację wykończyłam czarną, opaloną deską. Architekturę monochromatycznego budynku buduje światłocień – cofnięcia i wycofania ścian – a pokoje na piętrze osłaniają pionowe żaluzje przesuwne.