Pieśń Ciepła i Rachunku

Za górami, za lasami — ale nie tak daleko, żeby nie dało się tam dojechać — leży kraina Przewiewos. Piękna, zielona latem, pełna domów z widokiem. I pełna ludzi, którym ciężko się żyje, bo Przewiewosem nie rządzi żaden król. Rządzą Wielkie Rody, którym co miesiąc wszyscy płacą haracz: Ród Taryfy z dewizą „taryfa zawsze rośnie", Ród Przesyłu, który nie dostarcza niczego, ale liczy sobie za samą możliwość dostarczenia, Ród Węglarzy z Czarnego Południa i Ród Gazowników zza Morza. Formalnie się nienawidzą. W praktyce co kwartał siadają przy jednym stole i ustalają stawki.

Lordowie nie potrzebują armii. Mają coś lepszego: dom, który nie trzyma ciepła. Każda nieszczelność w progu, każdy mostek pod balkonem, każde okno wstawione w murze zamiast w warstwie izolacji — to ich podatek, pobierany cicho, co godzinę, od dziesięcioleci. A nad tym wszystkim krążą Smogi — Pyłon, Benzoprion i Siarkion — bo w Przewiewos smoki dawno wymarły. Wylatują w listopadzie i osiadają nisko nad miastami. Lordowie mówią, że to zjawisko naturalne. Lordowie mówią wiele rzeczy.

Na północy stoi Mur. Potężny, gruby, stary. Wszyscy myślą, że chroni. Nikt nigdy nie policzył jego współczynnika przenikania ciepła. Straż Nocna trzyma wartę od stuleci i od stuleci marznie — nie dlatego, że przychodzi wróg, tylko dlatego, że mur ma U równe 1,2 i przecieka jak sito.

Zima nadchodzi. Nie jako metafora — jako październik, potem listopad, potem rachunek. Zima w Przewiewos nie zabija mieczem. Zabija powoli: wilgocią w narożniku, pleśnią za szafą, kaszlem od października do marca i decyzją „w tym roku nie grzejemy sypialni".

Ale jest w tej krainie zakon, którego lordowie długo nie traktowali poważnie. Bractwo Detalu — architektki i architekci, którzy zamiast machać mieczem, rysują przekrój. Ich broń nie wygląda groźnie: taśma, folia, warstwa izolacji poprowadzona bez przerwy, okno osadzone tam, gdzie powinno. Ich stal walirijska to szczelna warstwa powietrzna. Ich ksiąg nie pisze się wierszem — pisze się je w bilansie energetycznym, gdzie nie da się niczego zaczarować, bo liczby nie znają litości.

Bractwo odkryło rzecz, której Wielkie Rody boją się najbardziej: haracz nie jest prawem natury. Jest skutkiem detalu, który ktoś kiedyś narysował na oko — i ten sam detal można narysować inaczej. Raz, na etapie projektu. I dom przestaje płacić. Jeden dom to anegdota. Dziesięć domów w gminie to już problem Rodu Taryfy. Setka architektek, które umieją obronić swój przekrój przed inwestorem i przed wykonawcą mówiącym „u nas się tak nie robi" — to koniec pewnego układu.

Zasady losowania — Wielki Odczyt

Losowanie odbywa się na żywo 5 października, zaraz po trzeciej naradzie. Losujemy wyłącznie spośród tych, którzy się na niej stawili — kogo nie ma, ten nie bierze udziału, niezależnie od tytułu w Bractwie i liczby stopni chłodu.

Jedna osoba wygrywa jedną nagrodę. Losujemy od najwyższego poziomu w dół i wykreślamy zwycięzców z kolejnych losowań. Zwój jest poza tą zasadą — przysługuje każdemu, kto stanął w szeregu, od Poziomu 3 (Ciepłe Serce) w górę.